echo-bij-20-weken-zwangerschap-verdikte-nekplooi

Echo bij 20 weken zwangerschap na verdikte nekplooi

Op 31 januari hadden we een afspraak gepland staan voor een 20 weken echo. Dit zou geen structureel echoscopisch onderzoek (SEO) zijn, zoals normaal gesproken bij 20 weken wordt gedaan, maar een geavanceerd ultrageluid onderzoek (GUO). Dit is eenzelfde soort echo die langer duurt dan de normale 20 weken echo, met apparatuur die nauwkeuriger is en in ons geval, met een andere specialiste.

Net als bij de echo die we kregen toen ik 16 weken zwanger was, werd elk onderdeel van ons kleine mensje goed onderzocht. Eindelijk kwam de oorzaak van de verdikte nekplooi boven tafel: ons kindje had een hartafwijking. Een hartafwijking die zo zeldzaam was, dat de specialiste dit niet eerder had meegemaakt. De echo was op een vreemde manier afgelopen. De specialiste vertelde ons namelijk dat we de volgende dag terug moesten komen, omdat ze naar de echo wilde kijken met andere specialisten. Een beetje overdonderd vertrokken we dus weer.

Achteraf gezien voelde deze echo heel erg raar. Ging ik met lood in mijn schoenen naar het ziekenhuis voor de 16 weken echo, zo had ik met deze echo minder moeite. Dit komt doordat we de vorige echo eindelijk weer eens geen slecht nieuws hadden gekregen. Ik vond het dan ook heel lastig om met het nieuws van vandaag weer naar huis te gaan. Wat moest ik nu denken en voelen? We wisten eigenlijk weer niets. Na ruim 2,5 maand in spanning hoopte ik na de 20 weken echo weer een beetje vertrouwen te krijgen in mijn kindje en de zwangerschap, maar dat ging op deze manier niet van harte.

Ik weet nog dat ik me vooral probeerde te berusten in de situatie. Ik heb – voor het eerst – weinig opgezocht op internet. Misschien wilde ik vooral gewoon even niets voelen, in plaats van me opnieuw of alweer zorgen te maken. Mijn vriend en ik kropen op de bank, zeiden niet veel en wachten af.

De volgende dag waren we opnieuw in het ziekenhuis. Dit keer werd eenzelfde echo als gisteren gemaakt, maar dan onder toezicht van 5 (!) mensen. Hieronder waren een gynaecologe, een verloskundige, de specialiste, een kindercardioloog en een cardioloog in opleiding. De specialiste had me er eerder al op voorbereid: deze echo wordt niet leuk. Ik kon moeilijk niet bij de echo zijn, omdat het onderzoek ging om het kindje in mijn lichaam, maar mijn vriend en ik zaten er voor spek en bonen bij. De medische termen vlogen me om de oren en ik kon er niets van plaatsen.

Halverwege besloot onze zoon dat hij niet meer mee wilde doen aan het onderzoek en lag niet meer op de juiste manier in beeld. Samen met mijn vriend mocht ik aan de wandel. Traplopen, daar zou ons kindje misschien van draaien. Braaf liep ik een aantal keer de trap op en neer. We gingen terug. Nee, er werd nog druk overlegd dus we moesten nog meer rondjes wandelen. Na een tijdje zijn we maar weer in de wachtkamer gaan zitten en daar werden we gehaald. Op naar het slecht-nieuws-gesprek, al wisten we dat toen nog niet.

Benieuwd naar hoe ons verhaal verder ging? Dat lees je hier. Is mijn verhaal (helaas) herkenbaar voor je? Ik kom graag met je in contact en zou een reactie heel fijn vinden.

Posts created 29

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven