kinderwens-en-pcos

Gastblog: een kinderwens en PCOS

Door: Kyra Elgersma (A Little Bit Pregnant)

PCOS, velen van jullie zullen er vast wel eens van gehoord hebben. Maar wat houdt het nou precies in, hoe zit dat met een kinderwens en PCOS en kan je dan nog wel zwanger worden?

Om te beginnen: PCOS is geen ziekte, maar een syndroom. Al zeg ik zelf ook vaak ziektes, omdat dat makkelijker te begrijpen is – hierover later meer. Ik snap dus wel waarom anderen dat denken. PCOS is een afkorting voor Polycysteus Ovarium Syndroom, en het houdt in dat je meerdere cystes (ofwel follikels: met vocht gevulde blaasjes) in je eierstokken hebt zitten. Dit kan er voor zorgen dat je een verminderde vruchtbaarheid hebt of zelfs onvruchtbaar bent.

Hoe werkt dat dan?

Normaliter ontwikkel je in het begin van je cyclus één of enkele follikels in je eierstokken, waarvan er één gaat domineren en doorgroeit naar een rijpe eicel. Rond de 17mm kan een follikel knappen, dit noemen we de ovulatie (eisprong). Na een eisprong, kan een eitje bevrucht raken en word je zwanger.

Bij PCOS heb je dus te veel van die follikels, waardoor ze erg klein blijven. Bij een lichte vorm heb je rond de 12 follikels. Hierdoor heb je een onregelmatige of geen eisprong, en bemoeilijkt dat de bevruchting. PCOS heb je in verschillende vormen, en elke vrouw ervaart andere symptomen. Naar schatting heeft zo’n 5 tot 10% van alle vrouwen PCOS, en daarmee is het de meest voorkomende, hormonale afwijking.

Persoonlijke ervaring

Nu jullie een beetje weten wat het inhoudt, kan ik een stukje persoonlijke ervaring schrijven. Sinds vorig jaar weten wij dat ik PCOS heb, in combinatie met primaire amenorroe (het uitblijven van menarche tot na de 16e verjaardag). Hierdoor ben ik volledig onvruchtbaar en zal ik nooit op de natuurlijke manier zwanger kunnen worden. Ontzettend vervelend zou je zeggen, maar wij maken er maar een lolletje van. We kunnen er, helaas, toch niks aan veranderen en zoals ik al in het begin zei: het is geen ziekte. Er is dus ook geen medicijn voor. Gelukkig is er tegenwoordig wél een hele hoop mogelijk, om met deze aandoeningen toch zwanger te kunnen worden. De kansen worden in ieder geval een stuk groter, en dat stelt mij voor nu gerust.

Even terug in de tijd

Even een stukje terug in de tijd, want je zou denken dat je primaire amenorroe en PCOS al veel eerder door zou hebben. Toch?! Bij mij was dat niet het geval, door het gebruik van de pil en overige gebeurtenissen die een rol meespeelden. Zo ben ik als tiener ernstig ziek geweest, en had de oncoloog ons al gerustgesteld dat mijn menstruatie kon uitblijven. Hier hebben wij ons dus nooit zorgen om gemaakt. Toen ik weer beter was zou, ook volgens de oncoloog, het weer even duren voordat mijn cyclus zich ‘hersteld’ had, gezien mijn lichaam op dat moment mijn baarmoeder niet als prioriteit zag. Helemaal prima toch, we wachten het wel af allemaal.

Op mijn 15e werd ik seksueel actief, ik woonde op dat moment bij mijn vader en hij zag het niet zitten om al opa te worden. Zo ben ik begonnen met de pil. Toen ik bij de huisarts zat, had ik nog gelogen over het feit dat ik nog niet ongesteld was. Ergens schaamde ik mij rot, en durfde ik het gewoon niet te zeggen. Goed, ik kreeg de pil mee naar huis en mocht meteen beginnen. Na de eerste strip werd ik ongesteld, en mijn geluk kon niet meer op. Ik hoorde er eindelijk bij, en ik dacht nog: “zie je wel, ik word ook gewoon ongesteld”. Niks aan de hand toch?

Geen moment gedacht dat er iets mis was

Uiteindelijk heb ik meer dan vier jaar de pil geslikt, waarvan ik zo’n 1,5 jaar de pil moest doorslikken. Al die tijd heb ik geen moment gedacht dat er iets mis was, ik werd immers gewoon ongesteld. Althans, dat dacht ik. Ergens rond oktober/november 2017 ben ik volledig gestopt met de pil, dit eigenlijk meer omdat mij werd wijs gemaakt dat die hormonen wel eens konden meespelen met psychische problemen. Of ik ervan overtuigd was, weet ik niet. Maar ik wilde het wel proberen, baat het niet dan schaad het niet.

De condooms werden dus maar weer even uit de kast gehaald, want op dat moment wilde mijn man echt nog niet denken aan een kindje. Wij zaten midden in de verhuizing, zouden in juni een hond erbij krijgen en we hadden nog zo veel plannen. Maar ja, die condooms waren het ook niet. We genoten beiden steeds minder van de seks, door dat stukje plastic, en hebben ze toen maar gelaten voor wat het was. We zien wel hoe het zou lopen en waar het schip voor ons strand.

Niet pluis

Dat ik, nu ik dit schrijf, nog steeds niet zwanger ben had natuurlijk niemand verwacht. Ikzelf al helemaal niet! Ik heb altijd veel vertrouwen in mijn lichaam gehad, en dacht dat moeder natuur het wel goed geregeld zou hebben. Toen ik in augustus nog steeds niet ongesteld noch zwanger was, wist ik zeker dat het niet pluis was. Mijn lichaam gaf hier aan dat ik actie moest ondernemen, en belde meteen de huisarts waar ik gelukkig ook gelijk terecht kon. Voor de huisarts was het uiteraard al snel duidelijk dat ik primaire amenorroe heb, maar het fertiliteitscentrum moest verdere onderzoeken doen en dingen uitsluiten.

En zo zaten wij, afgelopen oktober, met onwijze klamme handjes aan het bureau van de fertiliteitsarts. Wat een ontzettend lieve vrouw, dacht ik nog. Ze legde wat dingen uit, en er werd vrijwel direct een inwendige echo gemaakt. Ook hier zagen wij direct dat ik PCOS heb, mijn eierstokken zaten vol met cystes. Welgeteld zo’n 30 per eierstok. Dit in combinatie met de primaire amenorroe, maakt mij onvruchtbaar. We stelden een plan samen, ik zou eerst starten met Provera om een menstruatie op te wekken. Daarna mag ik starten met Clomid, om een eitje te laten doorgroeien.

… wordt vervolgd …

Wil je meer artikelen van Kyra lezen? Neem dan een kijkje op haar blog. Vergeet ook niet om haar te volgen op Facebook of Instagram.

Posts created 29

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven