mijn-cyclus-na-een-miskraam

Mijn cyclus na een miskraam


Na mijn afgebroken zwangerschap in februari waren mijn vriend en ik het over één ding volledig eens: we willen graag (snel) opnieuw een kindje krijgen. In eerste instantie hadden we samen geen termijn afgesproken waarop we wilden dat dit zou gebeuren. Uiteindelijk besloten we twee maanden na mijn bevalling weer te proberen om zwanger te worden. Dat was in april.

Toen stond ik er niet echt bij stil, maar nu denk ik dat ik er nog helemaal niet aan toe was om weer zwanger te worden. Op dat moment voelde het alleen alsof nietsdoen een nog veel ergere optie was. Waar doe je dan goed aan? Geen idee, ik weet nu nog steeds niet welke keuze nou beter was geweest. Het was ook gewoon heel erg lastig. We waren al ouders geworden, alleen was ons kindje niet bij ons.

In sommige situaties werd dat pijnlijk benadrukt, bijvoorbeeld als mensen die niet wisten wat er was gebeurd begonnen over onze kinderwens. Of als iemand vroeg of we kinderen hadden. Jazeker, alleen voelde het niet fijn om dit in elke situatie maar zo op tafel te gooien. Dan schudde ik dus maar mijn hoofd van niet, en dat doe ik soms nog steeds. Het voelt niet altijd eerlijk. Aan de andere kant heb ik absoluut geen zin om elke receptioniste, caissière of notaris ons hele verhaal uit de doeken te doen.

In augustus was ik opnieuw zwanger, na mijn eerste bezoek aan de osteopaat. Ik kon er alleen niet echt van genieten. Ik had expres wat langer gewacht met testen, omdat het niet fijn en rustig aanvoelde. Toch deed ik na enkele dagen een zwangerschapstest en die was positief. Ik was blij, maar iets in mij bleef knagen. En toen ik een halve week later oud bloed verloor, wist ik al dat het niet goed zat. Mijn vriend probeerde me nog gerust te stellen, maar ik wist al hoe laat het was. Oud bloed, prima. Kramp, prima. Oud bloed en veel kramp tegelijk, dat werd al spannender. De volgende dag kreeg ik steeds meer kramp, totdat de miskraam door zette bij 5,3 weken zwangerschap. Dat luchtte op, maar was ook verdrietig.

De dagen na de miskraam voelde ik me een hoopje ellende. Al het verdriet van de afgelopen maanden kwam er even goed uit, en misschien had ik dat wel nodig. Na anderhalve week mocht ik in het LUMC langskomen voor een echo. Uit de echo bleek dat alles schoon was – gelukkig.

Maar dan mijn cyclus. Na 40 dagen werd ik voor de eerste keer weer ongesteld na de miskraam. Veel te lang voor mijn gevoel, maar goed. Alles moest ook weer even tot rust komen in mijn lichaam, blijkbaar. Daarna duurde het 34 dagen voor ik opnieuw ongesteld werd. Opnieuw te lang, maar het ging al de goede kant op. De maand daarop begon ik met mijn suikervrije eetpatroon. Al na 26 dagen werd ik weer ongesteld. YES. Dit leek er meer op. Ik ging er blind vanuit dat ik dan de volgende cyclus weer een kortere cyclus zou hebben. Die misschien geen 26 dagen was, maar met 28 zou ik ook zeker genoegen nemen. Of met 30, of desnoods 32. Helaas had ik opnieuw een lange cyclus van 35 dagen.

Voor ik de eerste keer zwanger werd, waren mijn cycli redelijk gelijk. Ik heb het idee dat de miskraam mijn hor(ror)moonhuishouding behoorlijk in de war heeft geschopt. Misschien was het toch niet zo’n goede zet om opnieuw zwanger te worden, maar helaas wist ik dat niet van tevoren. Ik had gehoopt dat mijn hormonen nu – 4 maanden later – inmiddels wat meer hun balans hadden teruggevonden. Dat blijkt echter nog niet zo te zijn. Soms baal ik van dat gebrek aan controle over je eigen lichaam, maar het is nu eenmaal zo. Dit doet me wel extra beseffen hoe fijn het is om wel een regelmatige cyclus te hebben, zoals ik vroeger had. Hopelijk komt die weer terug zodra ik wat meer rust heb gevonden. En die rust, daar ga ik naar op zoek. Kijk maar naar mijn doelen voor 2019.

Posts created 29

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven