verdrietige-20-weken-echo

Verhaal van een wensmama: een heel verdrietige 20-weken echo

Sommige vrouwen raken snel na het stoppen met anticonceptie zwanger. Fantastisch natuurlijk, maar helaas is dit niet voor iedereen weggelegd. Soms lijkt dat bijna een taboe, en dat vind ik totaal onnodig. Daarom deel ik de verhalen van allerlei vrouwen: snel zwanger, met de grootste moeite van de wereld zwanger of nog niet zwanger.  Vandaag deel ik het verhaal van wensmama Alletta (34). In 2005 trouwde ze met haar Arjen. Na hun scheiding in 2017 besloten de twee het een jaar later opnieuw samen te proberen. Samen kregen ze twee prachtige zoons, waarvan de jongste helaas maar een kwartier mocht leven.

“In juni 2011 besloten we dat ik zou stoppen met de pil, om vanaf januari 2012 proberen om zwanger te raken. Eerst wilde ik die zooi uit mijn lijf hebben. Eind november kwamen we erachter dat ik zwanger was, al ruim zes weken. Totaal onverwachts, want we vreeën veilig. Het moment dat we erachter kwamen was dan ook best vreemd, we waren compleet verbaas. Ik had nogal een onregelmatige menstruatie, dus ging ik er ook niet vanuit dat ik zwanger was toen ik niet netjes na vier weken ongesteld werd. Toen ik na zes weken nog niet ongesteld was, ging ik maar eens een test doen. Achteraf gezien groeiden mijn borsten al als kool. Blijkbaar ben ik behoorlijk vruchtbaar.”

Prachtig zwanger

“Mijn eerste zwangerschap verliep prima. Ik verloor wel bloed tot 20 weken zwangerschap en heb tijdens de hele zwangerschap door blaasontstekingen gehad. Doordat ik een streptococcen bacterie bij me droeg, had ik vanaf week 20 veel harde buiken. Hierdoor moest ik rustig aan doen. Vanaf week 32 kreeg ik last van mijn bekken en moest ik stoppen met werken. Uiteindelijk ben ik met precies 40 weken en 1 dag in het ziekenhuis bevallen. Ondanks de kwaaltjes voelde ik me prachtig en was ik heel trots zwanger.”

Een tweede kindje welkom

“Ik droomde altijd van een gezin van vier, maar na de eerste dacht ik: no way. Ik word knettergek en ga er failliet aan. Maar een kinderwens had ik nog wel. Mijn man had dat iets minder en twijfelde of we wel voor een tweede moesten gaan, ook omdat de bevalling van onze eerste heel spannend was. Het had namelijk niet veel gescheeld of onze zoon had niet geleefd. Uiteindelijk besloten we toch dat een tweede kindje welkom was, en dat onze wens groter was dan we in de gaten hadden.”

Opnieuw onwerkelijk

“Zo gezegd, zo gedaan. Ik stopte met de pil en twee maanden later was ik zwanger. Omdat ik niet menstrueerde, deed ik een test. Opnieuw kon ik mijn ogen niet geloven en daarom deed ik nog eens twee testen. Het was toch echt zo. Mijn borsten groeiden als kool, ik werd knettergek van de jeuk en was zo vreselijk moe. Ik sliep werkelijk waar zo’n 16 uur per dag en raakte maar niet uitgerust.”

Een verdrietige 20 weken echo

“De controles bij de verloskundige waren goed, maar toch was ik er niet gerust op. De 20 weken echo kwam eraan, en wat zag ik er tegenop. Eigenlijk wilde ik gewoon niet gaan, want ik was zo bang. Bang voor wat er zou gaan komen. Waarom die angst er was, geen idee. Moederinstinct? Een voorgevoel? Toen we gingen, stond het zweet op mijn rug. Ik had klotsende oksels, klamme handen en een hart dat in mijn keel zat. Ik ging liggen, deed mijn shirt omhoog en voelde dat het echo apparaat op mijn buik gezet werd. Binnen een minuut hoorden we het slechte nieuws van de verloskundige, dat ons kindje niet gezond was. Ik zal niet in details treden, over wat er gebeurde en wat ik zei, of juist niet. Hoe ik geschreeuwd heb. Het was echt vreselijk, alsof ze met een moker op mijn hoofd sloeg.”

Rollercoaster van onderzoeken, puncties en echo’s

“Toen kwamen we in een rollercoaster terecht van verschillende onderzoeken, puncties, bloedonderzoek en echo’s. We mochten kiezen: de zwangerschap afbreken of doordragen. Voor mij was er geen twijfel mogelijk. Ik moest en zou dit kindje zolang dragen als ik kon, en dat heb ik gedaan. Het was enorm zwaar, maar ook ontzettend waardevol. Ik heb zulke mooie, bijzondere, intense en waardevolle werken met mijn kleine mannetje gehad. Dat had ik voor geen goud willen missen.”

Het kostbaarste kwartier

“Zwaar was het zeker. In die weken moesten we een begrafenis regelen en een mandje uitzoeken. Het was bizar, maar ergens ook fijn dat we de tijd kregen om dingen zonder haast te kunnen regelen. Met 38 weken is onze zoon Destin geboren, na een heel heftige bevalling. Hij heeft een kwartier geleefd. Het kostbaarste kwartier ooit.”

Vreselijk verdriet

“Nu zijn we 3,5 jaar verder. Jaren van verdriet, gemis, heen en weer geslingerd worden in emoties. Maar ook jaren waarin ik veranderd ben ik de persoon die ik nu ben. Ik heb heel veel geleerd en had onze zoon Destin niet willen missen, want hij heeft me ontzettend veel gebracht. Ondanks het vreselijke verdriet dat ik met me meedraag. Ik heb nog steeds een kinderwens, maar nu weten we dat we beiden een afwijkend gen dragen. Hierdoor is er 25% kans dat het opnieuw misgaat. Wat als we weer in die 25% vallen? Niemand kan ons de garantie geven dat het nu wel goed gaat. Dat kan bij geen één zwangerschap, maar dit wil je niet nog een keer moeten doorstaan. Voor nu overwint de angst het. Wie weet wint de wens het ooit, in de toekomst. We zullen zien.”

Trotse mama

“Inmiddels is mijn oudste zoon 6 jaar en ben ik een trotse mama. Ik geniet heel erg van hem. Elke leeftijd heeft zijn charme, dat is echt zo. Ik dacht eerst dat ik alleen pasgeboren baby’s leuk vond, maar inmiddels ben ik erachter dat alles leuk is. Maar natuurlijk wil ik hem ook regelmatig achter het behang plakken.”

Geniet van je kind

“Mijn tip is om van je kind te genieten. Geef hem of haar alle liefde die je in je hebt. Wees duidelijk en consequent in de regels die er in jullie gezin zijn. Laat je kind niet over je heen lopen, maar laat weten dat jij de baas bent. Luister ook naar je kind, hoe klein hij of zij nog is. Door te luisteren, wordt jullie band sterker en begrijp je elkaar beter. Doe ook wat je denkt dat goed is, geniet van de kleine dingen en de mensen die je liefhebt. Laat hen weten dat je om ze geeft en wat ze je waard zijn. Het leven is zo kwetsbaar. Doe wat voor jou belangrijk is, volg je hart.”

Posts created 29

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven