vlokkentest-bij-verdikte-nekplooi

Vlokkentest bij verdikte nekplooi (12 weken zwanger)

Nadat we slecht nieuws hadden kregen bij de termijnecho van 12 weken, mochten we ons de volgende ochtend vroeg melden bij het LUMC. Gespannen liepen we door de gangen van het ziekenhuis. Eenmaal in de kamer met de echoscopiste, werd er opnieuw een echo gemaakt. Dit keer duurde de echo langer dan bij de verloskundige. Uitgebreid werd ons kindje onder de loep genomen.

Helaas constateerde ook deze echoscopiste al snel dat er bij ons kindje sprake was van een verdikte nekplooi. Nu was de nekplooi zelfs 5 millimeter. De echoscopiste nam veel foto’s en na de echo kwam een gynaecologe de foto’s met ons bespreken. Zij legde opnieuw uit dat er iets aan de hand zou kunnen zijn met ons kindje en dat er aanvullend onderzoek mogelijk was in de vorm van een vlokkentest of vruchtwaterpunctie. In ons geval was een vlokkentest de eerste mogelijkheid, omdat ik nog niet lang genoeg zwanger was voor een vruchtwaterpunctie.

Mijn vriend en ik waren het er al snel over eens dat we onderzoek wilden laten doen, zoveel mogelijk zelfs. Er was meteen plek om de vlokkentest af te nemen, waardoor het ergens ver weg voelde alsof we licht gedwongen werden om heel snel een keuze te maken. Omdat we eerder al samen besloten hadden om te kiezen voor onderzoek (of prenatale diagnostiek, zoals dat zo mooi heet), vond ik dat niet heel storend. Ik moet ook eerlijk zeggen dat er die ochtend veel langs me heen is gegaan.

Nooit eerder had ik gynaecologisch onderzoek ondergaan, dus ik moest wel even slikken toen ik zonder onderkleding aan in de stijgbeugels klom. De schijnwerper die erop werd gezet, hielp ook niet echt mee. Gelukkig waren de drie (!) vrouwen die het onderzoek afnamen, heel lief. Het onderzoek zelf deed ook geen pijn, alleen de eendenbek vond ik vervelend. Mijn vriend stond een beetje verloren in de hoek van de kamer, ook hij onderging de hele situatie maar een beetje.

Het was vreemd om mee te kijken op het echoscherm. Ik zag een soort tang die een hapje nam ergens in mijn baarmoeder, maar daar voelde ik helemaal niets van. Verder probeerde ik vooral naar ons kindje te kijken, die huppelde vrolijk rond op het scherm. Het onderzoek duurde voor mijn gevoel niet lang en al snel mocht ik me weer aankleden.

Na de vlokkentest was er nog ruimte om vragen te stellen aan de gynaecologe. Die had ik op dat moment niet, maar zodra we het ziekenhuis uit liepen had ik uiteraard wel duizend vragen. Ook kreeg ik een aantal informatiefolders mee. Voor nu was er even niets dat ik kon doen, behalve rust houden en afwachten of ons kindje na de vlokkentest rustig zou blijven zitten. Gelukkig komt een miskraam na een vlokkentest niet vaak voor en ik zelf had het gevoel dat áls het daarna mis zou gaan met de zwangerschap, dit een andere oorzaak zou hebben dan de vlokkentest. We deden die test immers niet voor niets.

Het was afwachten geblazen. Binnen 5 werkdagen zouden we horen of ons kindje leed aan het syndroom van Edwards, Patau of Down (trisomie 13, 18 of 21). Binnen 2 weken zouden we de uitslag van de rest van de test krijgen (array-onderzoek). Dan zouden we weten of ons kindje een chromosoomafwijking had of niet. De vlokkentest vond op vrijdag plaats, en op dinsdag kregen we het goede nieuws al te horen dat er geen sprake was van een van de meest voorkomende chromosoomafwijkingen: het syndroom van Edwards, Down of Patau. Mijn vriend had het goede nieuws in ontvangst genomen, maar niet doorgevraagd naar het geslacht van ons kindje. Dat was nu wel bekend, want ook de geslachtschromosomen waren in dit onderzoek meegenomen.

De volgende ochtend belde ik daarom gelijk naar het LUMC om te vragen naar het geslacht van ons kindje. Een jongen! We zouden ouders worden van een zoon. Het was fijn om ook weer even leuk nieuws te krijgen, in plaats van alle spannende testuitslagen. Na 2 weken belden we het LUMC voor nieuws, want we hadden verder niets meer gehoord. Na 3 weken kregen we dan eindelijk de langverwachte uitslag: ons kindje had geen (bekende) chromosoomafwijking. Wat een opluchting. De kerst stond voor de deur en het volgende onderzoek (een echo met 16 weken zwangerschap) zou pas weer in januari plaatsvinden. De zwangerschaps-aankondiging kon de deur uit. Zo fijn, want ik was inmiddels ook al 14 weken zwanger. We konden heel even opgelucht ademhalen.

Meer informatie over de vlokkentest vind je hier. Benieuwd naar hoe ons verhaal verder ging? Dat lees je hier. Is mijn verhaal (helaas) herkenbaar voor je? Ik kom graag met je in contact en zou een reactie heel fijn vinden.

Posts created 29

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven