You-can't-win-with-me

You can’t win with me – Jane Warland

In het boek Altijd een kind te kort van Jeannette Rietberg kwam ik een prachtig gedicht tegen van Jane Warland, geschreven voor haar boek Pregnancy after loss. Over hoe mensen die dichtbij je staan het niet snel goed kunnen doen. Hoe ze je pijn doen wanneer ze over je verdriet en je kindje praten met je, maar ook over hoe ze je pijn doen wanneer ze het niet over je kindje hebben met je. Ondanks dat je misschien het gevoel hebt dat ze het niet goed kunnen doen, zijn deze mensen niet minder belangrijk voor je.

Voor mij was het belangrijkste dat ik zag dat ze hun uiterste best deden om het zo goed mogelijk te doen voor me. Ook als ze dan iets zeiden of deden wat verdriet bij me opriep, hielp het me toch enorm vooruit doordat ik voelde dat ze juist zoveel om me gaven. Mij verdriet doen was absoluut niet de bedoeling. Dan liet ik hetgeen wat er werd gezegd of gedaan en wat niet handig was maar even los. Ze waren er – en zijn er nog steeds – voor me, en dat is wat telt. Big shout out naar iedereen om ons heen die in deze groep valt. Jullie weten wel wie ik bedoel.

You can’t win with me

If you say to me,”How are you doing?”
with such sympathy and meaning in your voice
I reply,”I’m fine,” and brush you off,
because to talk about my loss with you
is just too painful.

If you see me
and don’t mention
the loss that is consuming my thoughts,
I think you don’t care enough,
or are too scared to mention it
for fear that you might upset me.

You can’t win with me.

If you say,”I’m sorry your baby died,”
it is hard for me to reply to that.

What do you expect me to say?

I want to say,”I’m sorry too!”
or “It’s Awful!”
I want to scream,”It’s not fair!!”
But I won’t
because I don’t want to upset myself today,
not in front of you.
So I reply, “Thank you.”

That thanks means so much more than that.
It means thanks for caring,
thanks for trying to help,
thanks for realizing that I’m still in pain.

If you don’t know what to say to me
that’s okay
because I don’t know what to say
to you either.
If you see me smile or laugh
don’t assume I must have
forgotten my baby for the moment,
I haven’t,
I can’t,
I never will.

Tell me that I look good today.
I will know what you mean.
I’m getting good at picking up
unspoken cues from you.
If you see me and think I look upset or sad,
you are probably right.
Today might be an anniversary day for me,
or some event might have triggered
a wave of grief in me.

If you don’t say anything
I’ll think you don’t care about me,
but if you do say something,
it might make me feel worse.

You could try asking if I want to talk,
but don’t be surprised if I say no.

You can’t win with me.

Don’t give up on me,
please don’t give up.
I need your attempts however feeble,
however trite you might feel they are.
I need your thoughts.
I need your prayers.
I need your love.
I need your persistence.

I need all that
but most of all
I need to be treated normally,
like it used to be
before all of this happened.

But I know it’s impossible.

That carefree, naive person
is gone forever,
and I am mourning that loss too.

So you can’t win with me.

Posts created 29

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven